“Лепей раз убачыць…” Пры ўсёй распаўсюджанасці вядомага выслоўя ніхто яшчэ не здолеў аспрэчыць закладзены ў ім глыбокі сэнс. Расповяд можа быць самым змястоўным і вобразным, але тым болей захочацца пасля яго хоць бы адным вокам зірнуць на тое, аб чым ішла гаворка. Тым болей, калі расповяд гэты аб такім цікавым і непаўторным палескім краі, як Лунінеччына…

З чым найперш можа асацыявацца словазлучэнне “Лунінеччына” ў завітаўшага сюды госця (ды і ў значнай часткі мясцовых насельнікаў)? З клубнічнымі “плантацыямі”, буйным чыгуначным вузлом, “горнымі серпанцінамі” мікашэвіцкага кар’ера, запаведным Белым возерам ці срэбраводнай Прыпяццю? Усё так, і да гэтых, найбольш яркіх, асацыяцый можна далучыць яшчэ не адзін дзесятак. Тым болей, калі чалавек усур’ёз зацікавіцца прыродай, гісторыяй, культурай і сучаснасцю краю, у якім жыве ці ў які патрапіў па волі лёсу…

А калі гэты чалавек не абмяжоўваецца простай цікаўнасцю, а яшчэ і імкнецца падзяліцца ўбачаным і пачутым з іншымі, узбагаціць іх веды і ўяўленне пра родны край? Калі традыцыйныя “плюсы” сваёй журналісцкай прафессіі імкнецца спалучыць з неабыякавым поглядам на жыццёвыя праявы? Тады можа атрымацца вось такі сімпатычны фотаальбом.

Аўтар фотаздымкаў Андрэй Вышынскі - чалавек, на Лунінеччыне вядомы. Нарадзіўшыся ў 1952 годзе ў столінскай вёсцы Радчыцк, пазней павандраваў па свеце, авалодаў не адной прафесіяй. Ды ўсё ж вызначальнай стала журналісцкая “сцяжынка” на лунінецкай зямлі. Пэўны час узначальваў раённую газету, пазней стаў заснавальнікам, выдаўцом і галоўным рэдактарам папулярнага мясцовага штотыднёвіка “Информ-прогулка”. Лунінеччына зрабілася Андрэю Міхайлавічу родным домам, адсюль пайшлі ў самастойнае жыццё яго дзеці. За гады працы і вандровак па раёне, здаецца, знаёмымі сталі кожны куточак і амаль ці не кожны чалавек. І хоць хочацца вандраваць таксама па іншых краінах (чаму сведчаннем шматлікія газетныя рэпартажы), усё ж кожны раз цягне вярнуцца дадому, убачыць, што змянілася… Няма ў гэтым альбоме “заморскіх краявідаў”: сваё, роднае і непаўторнае пераважыла пры адборы здымкаў са шматлікай калекцыі.
Перагорнем жа, шаноўны чытач, старонкі выдання, узірнемся ў спыненыя фотамастаком імгненні жыцця лунінецкага краю ва ўсёй іх шматграннасці.

Вадзім Жылко

Luninets photoinstants

«It’s better to see once…» Although this well-known saying is widely used, there’s nobody who has been able to deny the deep sense which this saying has. The talk may be vivid and rich in content and then you will be eager to glimpse at what has been discussed. Especially when the discussion is about such an interesting and unique area as Luninets district…
What is the first thing which can be associated with the word combination Luninets district in the mind of a newcomer (and most local people)? With endless strawberry fields, a large railway point, «mountainous ways» of Mikashevichi quarry, the reserved White Lake or the River Pripyats with its silver water? That’s right but to these vivid associations one can add dozens of others. Especially when a person is seriously interested in nature, history, culture and modernity of the area, where he lives or where he found himself as fate willed…

And if a person is not limited only by pure interest but wishes to share what he has seen with others, to enrich their knowledge and the idea of the native area? If he would like to combine traditional pros of his profession as a journalist with his not indifferent point of view on life phenomena? Then you can have such a beautiful photo album.

The author of the photographs is a well-known man in Luninets district. Born in the small village of Radchytsk of Stolin district in 1952 he traveled around the world and got several professions. But the most prominent became the path of a journalist on Luninets land. He was the editor of the local newspaper for quite a long time, later he became the founder, publisher and editor of the popular local week newspaper Inform-progulka. Luninets land became for Andrei Vyshynski his native home, his children grew up here. It seems to him that during the years of traveling around the district practically every corner and every person became known to this man.